الاچیق زیبا

قرار بود تو بروی و ما بمانیم نا اینگونه جای پاهایت بماند در لابه لای فیلمهای مزخرف جنگ؟

سهم ما ازتو این بود فقط؟

سهم توازما اینست فقط؟

سر کار میرم(البته کار در اینجا یعنی شغل)نمره هامم اومد همه رو پاس کردم...

و خیلی اتفاقای خوب دیگه...

کلا یه مدتی بود یادم رفته بود اتفاقا و خبرای خوبم ممکنه واسم پیش بیادولی تو این چن هفته ی اخیر همش جبران شد.

خدا رو شکر خیلی روزگارم خوبه چشم حسودا کور بشه ایشالا.

اما چه ابلهانه میپنداریم که ابن ماییم که بالغ میشویم

ما مجبوریم به بالغ شدن

 رنگ شب عاقبت بیداریست

                           دربه در در طلب عشق شدن

اخرین ثانیه ی این وادیست

ببخشید بخدا دیگه بیشتر ازین حوصلم نمیشه بنویسم خب رفتیم دیگه

راستی محمد دوست عزیزم دماوندو با موفقیت صعود کرده و داره برمیگرده الان میرم استقبالش

فعلا

ادامه دارد...

این شب لعنتی

این چند روزه رو از صب تا شب توی غرفه ی دانشگاه ازاد که به مناسبت دهه ی فجر در نمایشگاه گلستان برگزار شده بود جون کندم.ازدل و جون مایه گذاشتم و هرچی در توان داشتم رو کردم و خداییش هم خودم و هم دوستام یه رونقی به غرفه شون دادیم.

علاوه بر کارایی که توی غرفه انجام دادیم یه برنامه ی صعود و فرود از ارتفاع حودا ۲۰ متری انجام دایم(تا حالا کسی اینکارو اونجا نکرده بود)و یه برنامه ی گشت رصدیم گذاشتیم(با همکاری رصدخونه ی صدرا)که همه ی اینکارارو به اسم دانشگاه ازاد انجام دادیم بدون هیچگونه چشمداشتی.علاوه بر اینا یه مصاحبه هم با برنامه ی در شهر شبکه ی فارس انجام دادم که اونجام باز اسم دانشگاه ازادو بردم.

بگذریم.

دیروز نمایشگاه تموم شد و امروزمن بهمراه چندتا از دوستام بنا به توصیه ی یکی از مسئولین فرهنگی دانشگاه ازاد برای اینکه دانشگاه وسیله ی ایاب و ذهاب گروه مارو واسه برنامه هامون فراهم کنه و ماهم درعوض صعودامونو بنام دانشگاه انجام بدیم راهی ساختمان دانشگاه شدیم.جاتون سبز از لحظه ای که وارد شدیم جفنگ تحویلمون دادن و پاسمون دادن بهم تا اینکه مارو فرستادن پیش شتر اعظم نوذری.

مثل اینکه معاون فرهنگی دانشگاه تو کل استان بود.بهم گفتن یه نامه بنویس تا بدیم  بهش.نامه رو نوشتم منشیه گیر داد که چرا بنام خدا نداره؟منم گفتم یاد خدا باید تو قلب ادم باشه نه رو زبونش.بگذریم.نامه رو نوشتم و دادم به منشیه که ببره بده به این یارو نوذری.اونم برد و زود اومد گفت برم داخل.همین که رفتم تو دوزاریم افتاد که این یارو ازوناس که ازش خیری به کسی نمیرسه.منشیه گفت :این بچه ها وسیله ی ایاب وذهاب میخوان در عوض واسمون تبلیغات میکنن.یارو نه نامه رو خوند نه چیزی پرسید فقط گفت رشتشون چیه؟منشیه هم گفت کوهنوردی.شتر کبیرم فرمودن ما کلا مخالفیم.من گفتم چرا مخالفین؟گفت:همینجوری.ما باصعود مخالفیم بانزول موافقیم.منم نه زیر گذاشتم نه رو گفتم به درک.نامه رو برداشتم و پاره کردم ریختم تو سطل و با بچه ها رفتیم.

اقای نوذری امروز تو حال یه مشت جوونو گرفتی فردا همینا ازت نمیگذرن.

مطمئن باش این میز تا ابد مال تونیست.

                               این امدن ها

                                       این رفتن ها

                                                  این شکستن ها

اما این روزها

                    این لحظه ها

                              این چشم ها

 شایدچیزی دیگر باشند

                                       باید چشم در راه راه بمانم           

نمیدونم اخرین بار که این اتفاق افتاد کی بود.تا امروز صبح...

همین چند دقیقه پیش بود که تلویزیون داشت یه صحنه ای رو نشون میداد که در نگاه اول زیاد با اهمیت به نظرم نیومد ولی با گذشت چند ثانیه حس کردم دلم گرفته.

گاهی باید ادم ایمان بیاره که توی جثه های بزرگم میتونه قلبای حساس و بزرگ وجود داشته باشه.

میدونی چی دیدم؟

خودکشی دست جمعی نهنگها.

خیلی درد اور بود.

چرا؟مگه نهنگها چه غصه ای دارن؟

شاید...

نمیدونم.به هر حال اونا مردن.خودکشی کردن.

اونروز برای بیان دوست داشتن عاشقا فقط بهم میگن دوست دارم وچون چیز دیگه ای واسه گفتن ندارن انقد دوس داشتنو تکرار میکنن که دوس داشتنم تکراری میشه.

نباید واژه ها رو فراموش کرد یا از گفتن یه سریشون شرم کرد به این خاطر که قدیمی شدن.

دیشب طرفای ساعت ۱۱ شب بود که محمد مسیج داد که فرداحمید(داداشم)میاد برنامه یا نه؟منم گفتم محمد خواب زده شده فکر کرده امروز پنج شنبه س فردا جمعه که این مسیج رو داده منم شارژ نداشتم یه میس واسش گذاشتم یعنی بگیر بخواب خوابم میاد فردا پنج شنبه س منم نمیام حمیدم امتحان داره روز جمعه من نمیام شاید حمید بیاد خودت خبر بده(همه ی این مفاهیم رو با یه میس منتقل کردم)گرفتم خوابیدم وصب خیر سرم ساعت ۶ بلند شدم درس بخونم  از ۶ تا ۸ خوندم بعد یه سری کار واسم پیش اومد که بماند.طبق رسم همه روزه زنگ زدم به محمد دیدم ای وای برنامه رو میخواستن برن و روزا رو هم قاطی نکرده بوده هم میخواستهپنج شنبه بره هم جمعه منم که دیدم اینجوری گفتم بلند شو بریم قرار گذاشتیم ساعت ۱۱:۳۰ نمازی.به هر احدالناسی که فک کنید خبر دادم ولی هیچ بنی بشری حاضر نشد بیاد منم مثل یه مرد تنها بلند شدم و راستی یادم رفت بگم خانم سونیابه دعوت ما لبیک گفتن و باهامون اومدن.توی تاکسی بودم که محمد زنگ زد به موبایلم و گفت ما فلکه ی نمازی وایسادیم بیا اونجا منم به راننده تاکسی گفتم مسافراتو نمازی پیاده کن ۲ نفر از دوستام وایسادن سوارشون کن و بریم فلکه ی احسان اون بدبختم گفت باشه.مسافراشو پیاده که کرد محمد زنگ زد و گفت ما توی یه تاکسی پراید نشستیم منتظر تو زود بیا.منم راننده ی بیچاره رو دک کردم و فرستادمش دنبال نخود سیاه خلاصه سوار پرایده شدیم و رفتیم فلکه ی احسان منم دست کردم تو جیبم و ۱۰۰۰ تومن دادم راننده اونم ۲۰۰ تومن پسم داد.کلی ذوق کردیم و پیاده شدیم اخه کرایه مون میشد ۹۰۰ ولی ۸۰۰ کم کرده بود.پیاده که شدیم محمد با یه حالت مظلومانه ای گفت سعید...منم گفتم خدارحم کنه باز این مظلوم شد.هان بگو.گفت مکنم ۱۰۰۰ تومن داده بودم واینجا بود که فهمیدیم کرایه ی ۹۰۰ تومنی رو ۱۸۰۰ پامون حساب کرده.منم به شدت ناراحت شدم واز فرط ناراحتی پریدم ۲ بسته چیپس بزرگ خریدم و تنهایی خوردم به هیشکیم ندادم.البته محمد چن تاشو کش رفت.راه افتادیم بطرف کتیبه.مسیری رو که هردفعه ۴۵ دیقه ای میرفتیم رب ساعته رفتیم جونم داشت بالا میومد ولی اون دوتا انگار نه انگار.داشتم از کف میرفتم که با یه کم استراحت حالم جا اومد.جاتون سبز انقد یخ بود که تا مغز استخونمون منهدم شد.محمد لباس پوشید ومنم بیسکویت های بای خانم سونیارو تا ته خوردم هر دو بسته شو بعدم که من و محمد ساندویچشونو خوردیم بعد محمد صعودشو شروع کرد اسلینگ اولو خوب انداخت دومی رو یه کم طولش داد و سومی رو با زحمت انداخت از شدت سرما دستاش انتن نمیداد.هرجور بو د راضیش کردیم بیاد پایین  واونم اومد.راستی من بادوربین فیلمبرداریم کلی فیلم ازش گرفتم که بر علیهش استفاده میکنم.

خانم سونیا هم که...همون ۳ تا اسلینگی که محمد انداختم ننداختنم.اصلا صعود نکردن و اینگونه بود که محمد اینده ی صنعت توریسم ایران-کوهنورد باتجربه-سنگنورد قهار-رفیق صمیمی و... مارو ناامید کرد ولی حکایت همچنان باقیست...

از خونه که میزنم بیرون حس خوبی دارم همش یه جور انتظار شیرین رو تجربه میکنم تا اینکه به جایی میرسم که بادوستام قرار داریم از دیدن همه شون خوشحال میشم.وقتی به خانم مجاب میگم ابجی انگار همه دنیارو بهم میدن یا وقتی صمیمیت محمد رو میبینم حس میکنم تنها نیستم وقتی با جواد کل کل میکنم بهش میگم ببین همش حرفای تو درست نیست و این واسم لذت بخشه که بتونم تاثیر گذار باشم  گاهیم اون منو قانع میکنه که نظرم اشتباهه بادانیال که هستم حس میکنم حرف همو خوب میفهمیم نمیدونم چرا ولی از یه دید نزدیک بهم به مسائل نگاه میکنیم و اینو دوس دارم.وقتی ابجی فاطمه میاد همش شادم منم رفتارم مثل اون میشه سرزنده میشم.اینکه تا یه دلخوری کوچیک واسم پیش میاد سحر میاد و ازم میپرسه چی شده حس خوبی بهم میده.و از همه مهمتر اینکه نمیدونم چرا وقتی میرم کوه از ثانیه ی اولش تا اخرین لحظه اش به اونی فکر میکنم که دوسش دارم.

خدایا شکرت

             عاشق نمیبینی مرا؟

                       زشت را زیبا کرده ام

                                فارغ میپنداری مرا؟

 من منم دریای تو

        غرق درگرداب تو

              تن به رویایم بده

                    بیگانه از دستم مباش

                                      تو کوچه ی درنرو عشق تو موندم تو چیطو؟

چی چی بود عشق بوتومبه روزگارش چی چی بود؟

                                     من که ازدس غمش همش می لندم تو چیطو؟

******************************************************************

شومو یی هو ازینا کردی که چه؟

                                      ترک دوس و اشنا کردی که چه؟

شومو انگو منو یادت نمیاد

                                              پیش من پششتت را کردی که چه؟

شومو شیراز چیشات الو زده

                                              ایکارار ایورا کردی که چه؟

شومو من تو شاچراغ بس میشینم

                                                   کار بی رضوی خدا کردی که چه؟

********************************************************************

این دو شعر از شاعر بزرگ شیراز بیژن سمندر انتخاب شده

ظهر تابستون زیر شلاق مهربون خورشید قدم بزن بذار پوستت بسوزه اما حس کن متفاوتی.

کیوی رو با پوس بخور.قبل ازینکه سیبو بخوری بوش کن.از زندگی لذت ببر با تفاوتهات.بذار هر پنج حست همزمان لذتو درک کنن.

بذار پوستت از لمس بارون تازه بشه

بهترینارو بچش تا حس چشاییت زنده بشه

قشنگترین نواهارو گوش کن تا شنواییت جوون بشه

ازکنار زیباییها که رد میشی بهشون چشم بدوز و لبخند بزن تا از بیناییت تشکر کنی

و شمیم گلها رو ببو تا بوییدنت بوی عشق بده

یا یه دختری رو دیدم که داشت جلو مامانش از دوس پسرش حرف میزد و مامانش میخندید و کلی ذوق میکرد.میگفت دخترم امروزیه.

این چیزارو که میبینم دلم میگیره.دیگه حتی مقیاس خوبی و بدی شده افکار فاسد یه مشت ادم که تحت تاثیر جو جامعه قرار گرفتن.اصلا بحثم این نیس که این چیزا بده یا خوب.بحثم اینه که پدر و مادرا دارن به کجا میرن؟

توی شهر من خیلیا ناراحتن

غصه داره کمرشونو میشکنه

دلشون گرفته

میدونی چرا؟

چون شهر من مرده

خیلی وقته که لاشخورا جنازشو تیکه تیکه کردن  و حتی لباسای تنشم در اوردن.

میخوام از عشقم بنویسم.از شیرازم.

شهری که یه روز...نه.بیخیال.همه میدونن .همه ی دنیا و همه ی تاریخ میدونن که شهر من چی بوده پس من چیزی نمیگم.اما الان چی؟چی ازش مونده؟

دیگه حتی حافظم داره گریه میکنه.شهر شاخه نباتش ویرون شده.وقتی حافظ میبینه تو همه ی شهرای ایران که هیچ توی تموم دنیا هرکیو ببینی چند تا از بیتاشو بلده ولی تو ی شیراز از هرکی بپرسی میگه:الا یا ایها الساقی...شرمنده ها بقیش یادم رفته.

وقتی سعدی میبینه ارامگاهش شده پاتوق یه مشت رذل و معتاد دلش میگیره.

اگه ملاصدرا میدونست اسمش رو قراره رو چه خیابونی بذارن از به دنیا اومدنش پشیمون میشد.حرمتشو شکستن.ملاصدرا کجا و کثافت کاریای خیابونش کجا.

شاهچراغم که میدونم پشیمونه.که چرا ازینوری میخواست بره امام رضا.حرمش  بوی چاپلوسی گرفته بوی تملق.

پس کی به داد شیراز میرسه؟شیرازیا کجان؟چرا هرجارو نگاه میکنم شیرازی نمیبینم؟این رسمشه که خواجو کرمانی بشه کاروون سرا و جای چادر زدن؟چرا شیرازو باید به اسم شرابش بشناسن؟کی اهلی شیرازی رو میشناسه؟بابا ولش کنید شهرمو.ازجنازش بگذرید.

وسنگینیش رابر شانه ی قاصدکی نهاد

اما اگر قاصدک خسته شد چه؟

کیست که ارزوی قاصدک راارزو کند؟

کی باید جوانمردی از تئوری فراتر رود؟

خودخواهیست که بار ارزویم را قاصدکی بر دوش کشد .

شاید بارزترین نوع برخورد با این جریان وقتی اتفاق بیفته که سوار تاکسی میشی.تصور کن داری بعداز یه روز خسته کننده  و احتمالا سرد کاری برمیگردی خونه وواسه زودتر رسیدن بزرگترین اشتباه زندگیتو انجام میدی و...

بله.تاکسی میگیری.درو که باز میکنی و سوار میشی دومین اشتباهتو انجام میدی و به جناب راننده سلام عرض میکنی و همین کارت باعث میشه که راننده ی عزیز و زحمتکش با دیدمثبت بهت نگاه کنه و باب گفتگو رو باز کنه واسمونو به زمین ببافه از جنگ غزه شروع کنه  و بگه چجوری با یه اقدام متهورانه دیروز رفته راهپیمایی و چطور باایثار اسکناس دوهزار تومنی که اتفاقا عیدی بچش بوده رو انداخته تو صندوق حمایت از غزه.اینجاس که به خودت میگی بابا دمت گرم خیلی باحالی اقای راننده و اینم سومین اشتباه شرم اوریه که انجام میدی.

اونوقته که راننده بهت میگه داداش و بدبختیت شروع میشه.میره سراغ بحث شیرین متروی شیراز و اینکه علت عقب افتادگی شیراز بومی نبودن مردمشه و احتمالا راه حلشم ارائه میده ومیگه باید همه شونو دار بزنی.اینجاست که من شخصا حوصلم سر میره و شروع میکنم به کله تکون دادن.

البته جناب راننده متوجه بی علاقگیم نمیشن و ادامه میدن و تا مقصد جفنگ میگن.

مواردی که معمولا دربارش افاضه میکننم ایناس:

گرونی گوشت و گوجه وبرنج -سرعت گیر خیابونا-گم شدن کارت سوخت-صف گاز-باراک اوباما-اومدن یا نیومدن خاتمی-مسئله ی حجاب-ساخت مجتمع خلیج فارس-احتمال حمله ی امریکا-اظهارات دیشب فردوسی پور در برنامه ی نود-شهریه ی دانشگاه ازاد-چاقوکشی تو روز روشن در اقصی نقاط شهر-اش نذری-فیلم جدید حاتمی کیا-بالا رفتن سن ازدواج-مسکن مهر-مدل مو-قیمت سیستم صوتی-رفتن افشین قطبی-ابراز علاقه به غلام پیروانی-شرکتهای هرمی-نرخ تورم-امار بیکاری-دعوای زن و شوهری و ...............................هزاران نقطه

اقاجون درباره ی هرچیزی نظر نده

میمیری؟

به افتخار محمد دوست گلم که خواسته بود مشکلات کوهنوردیو هم بنویسم مینویسم:

نداشتن کیسه خواب منفی دو به پایین-نداشتن گورتکس بارنگ مشکی به مناسبت ایام محرم-نبود اسپانسر-نیومدن جناب لقمانی-بدقولی تنی چند از اعضا-شروع شدن امتحان اعضا-نداشتن انفرادی و پانچو و باتوم و کفش مناسب و دل شیر-و ازهمه مهمتر باستانی بودن گیری گیری(مال سنه ی ربعه)-کرایه ی گرون اژانس-مشکلات مالی ستاره ی فارس و دایتی-گذاشتن بستنی چوبی توی بشقاب از طرف شرکت دایتی-گرون بودن کالباس قارچ و مرغ-نبودن حمام در برنامه های چن روزه-گرون بودن ایرانسل والی ماشالله.

البته نه اینکه دیگه متن ادبی نمینویسم ولی بیس کارمو میذارم روی نقد امیدوارم با نظرای خوبتون کمکم کنید.

که رهگذری

انرا از شاخه بچیند

یا انکه

کسی دیگر انرا بر سر شاخه گاز بزند

دیگر سیب سرخ زیبا نیست

تنها رهگذر عذابی ازبابت کندن سیب از شاخه

نخواهد داشت

شاید نخواهی اما

حست میکنم

توچون کوهی

که تاراجت کرده

خودخواهی های بادهای ساینده

بادهایی ازجنس دروغ

که باشدت وزیدند

و نابود شدند

اما تو برجایی

زیبا و باشکوه

سربلند و پایدار

ارام و جسور

شاید ندانی اما

تو کوهی

کوهی که حسش میکنم

تو چون دریایی

ان دریایی

 که صیادی حریص

 ماهیانت را به سرقت برده است

 حتی موجهایت را

سکوتت نشان ارامش نیست

 غم تنهاییست

اما تو دریایی

ماهیگیر خواهد مرد

اما تو دریایی جاودانی

غمخوار عاشقانت

انقدر صافی که افتاب انعکاس نورش را تنها به تو واگذارده است

انقدر ژرفی که اعماقت پناهگاه مرجانهای بی کس است

و شاید جلبکهای خسته از بی اعتنایی

و انقدر بزرگ که بی تو کائنات از پستی خویش میگریند

حست میکنم

من تورا احساس میکنم

ماه نیستی

ماه تنها شبها نور افشانی میکند

خورشید نیستی

خورشید تنها روزها برمن میتابد

اما تو

ورای هردوی انانی

تو همیشه میتابی

میباری نورت را

 بر من

ومن حست میکنم

دره ای بود که با نور ماه روشنایی گرفته بود اما دلتنگ شهابی بود که اسمانش راخط بزند.دره ایمان داشت که شهاب به او سر میزند.شب تا صبح به امان چشم دوخت تا شهابش بیاید.تنها یک لحظه و او یک شب چشم انتظاری را مرهم گذارد.اما نیامد.

بیچاره دره.

نتوانستم سنگینی فضای دره را تحمل کنم بغضش گلویم را میفشرد.در تاریکی پاهای خسته ام را به شوق فرار از بغضها به حرکت در می اوردم به امید رسیدن به قله.امیدوار بودم او منتظر نباشد

ساعتها رفتم تا قله را دیدم

و قبل از انکه به قله برسم لحظه ای ایستادم

دیدم او نیز منتظراست

منتظر فاتح

ومن نخواستم ابر و دره تنها باشند

بغض را به قله هدیه دادم و او همچنان منتظر ماند

 چه ميگذرد

               تنها مي دانم

                            پرندگان

                   در اسمان

                              عشق را مي جويند

اینکه واقعا همونجور که همه میگن یه سری از رنگا خوبن و یه سریشون بد؟

رنگ مشکی چه گناهی کرده که تایه لباس مشکی میپوشی همه فک میکنن از شدت دپرسیت فردا پس فردا باید بری تیمارستان یا زرد و قرمز که اگه یه روزی خدایی نکرده لباست زرد یا قرمز باشه هر بنی بشری باانگشت نشونت میده؟

چرا سرخ نشونه ی عشق شد و زرد نماد نفرت؟سبز چه ربطی به ازادی داره؟سفیدو چه به صلح؟چرا نارنجی رو کسی دوس نداره؟

من که اصلا اینجوری فک نمیکنم و واسه کسایی که رنگارو زندانی کردن متاسفم.

من کرم و نارنجی و گاهیم بنفش رو خیلی دوس دارم.

چه لحظه های دیرگذری

کاش زودتر تموم بشه

این چن روز بینهایت بد بود

کاش زود تموم بشه

باید اماده بود.باید دانست که با تراکم نفس در دورانی بی اکسیژن هر روز و هرشب عده ای از ما مجبور به ترک عادتهاشان میشوند.

یک روز میرسد که باغبان گلهای رز  باغچه ای  دیگر نیست تا رزها عاشق باشند.

دیروز بودند انهایی که ندیدیمشان اما تا رفتند فهمیدیم بودند.

در قطاری که با این سرعت در حال گذر است خیلی ها بدون بلیط سوار شده اند و مجبور میشوند در حرکت به بیرون بپرند یا شاید ما انها را پرت میکنیم.

دیوارهایی که کودکانی زیر ان مشغول بازیند روزی با لرزشی از زمین  قاتل میشوند.

ستاره هایی که هرشب به امید دیدنشان چشم دوختن به اسمان را تکرار میکنیم و با وسواس یکی از انها را مال خود میکنیم شبی بیوفایی میکنند و مارا فراموش میکنند.

اگر ما نباشیم چه میشود؟

پس به چه مغروریم؟